Zoeken
  • Niraï Melis

Anorexia en zelfsnijden door trauma zwangerschap

'Ze eet zo weinig en haat zichzelf,' begint de stiefmoeder het gesprek. Ze maakt zich zorgen om haar dochter. Ze is heel dun, onzeker en heeft een hekel aan zichzelf. Ze is knap, maar dat maakt het leven voor haar niet makkelijker. Ze loopt al een tijd bij een kinderpsycholoog, maar daar komen ze niet verder. 'Ik haat mijzelf' is het enige wat ze kan zeggen.


Tijdens mijn gesprek blijkt dat ze min of meer ongewenst was tijdens de zwangerschap. De moeder heeft dit nooit hardop durven uiten en hield de schijn op dat ze blij was met haar nieuwe dochter. Van binnen voelde ze zich echter anders. Haar gezin was al 'compleet' en deze dochter was 'te veel'. Deze gevoelens heeft het meisje overgenomen en zo ziet ze zichzelf, als 'te veel'.



De pijn die het meisje voelt is onbeschrijfelijk. Ze heeft zo veel verdriet en woede. Ze vindt alles aan zichzelf lelijk en waarom leeft ze üperhaupt nog? Gelukkig werkt ook nu de reading. Door haar trauma 'aan te raken', begint die energie te stromen. De pijn komt los. Er komt een driftbui, woedeaanval en daarna gelukkig de huilbuien en de woorden. Ze is nu boos op haar moeder, ze kan de pijn die ze voelt van zichzelf distantiëren en er komt ruimte in haar lichaam voor ontspanning en 'mogen zijn'. De eerste stap naar heling is genomen.


Dat kinderen trauma's oplopen tijdens de zwangerschap gebeurd vaker. Tijdens het gesprek denk ik aan twee andere kinderen die ik heb gesproken. Bij een moeder liep de relatie minder tijdens de zwangerschap en zijn ze in het eerste jaar na de geboorte uit elkaar gegaan. Het meisje begon zich in de tienertijd te snijden. Ze geloofde dat zij de oorzaak was van de scheiding van haar ouders. En andere moeder werd verlaten door haar vriend. Haar zoon zocht constant ruzie om zijn pijn te uiten. Hij dacht namelijk dat zijn vader door hem was weg gegaan. In een zekere zin was dit waar, maar hij kon de gehele context nog niet begrijpen. Zijn vader had door andere prioriteiten deze keuze moeten maken.


Drie kinderen die zo veel pijn bij zich dragen dat ze zichzelf en andere bewust pijn doen, zodat ze die pijn maar niet hoeven te voelen. Deze gevoelens zijn niet onder woorden te brengen. Op energetisch niveau gelukkig wel. De ziel begrijpt en veranderd. Ze kunnen weer verder, een stapje meer zelfliefde.




17 keer bekeken