February 8, 2019

November 7, 2018

Please reload

Recente berichten

Invloed van je naam op je leven

February 1, 2019

1/1
Please reload

Uitgelichte berichten

De onzichtbare pijn van buitengesloten worden

 

Beteuterd komt ze uit school. Ze ziet er verdrietig uit. Ik vraag haar wat er is. ‘Niets, ik heb alleen niemand om mee te spelen.’ Het is niet de eerste keer dit schooljaar. Langzaam verdwijnen er vriendinnetjes uit het zicht. Ze hebben geen tijd meer voor haar. Ik snap het ergens wel. Ze is thuis ook steeds minder gezellig. Het is een fase heb ik op internet gelezen. Dat hou ik haar en mijzelf dan ook voor. Het is een fase, het gaat voorbij. 

 

Maar de fase duurt lang en mijn onderbuik gevoel gaat zich steeds meer zorgen maken. Heeft ze het nog wel naar haar zin op school? Is er niet meer aan de hand? Tijdens gesprekken vraag ik of ze school nog leuk vindt. Ja, ze vindt het nog leuk. Wil ze misschien naar een andere school? Nee, want dan gaat ze haar vriendinnen missen. Wil ze misschien naar een andere klas? Nee, de andere klas is niet leuk. Ook tijdens de gesprekken met school rinkelen er geen bellen. Ze doet het goed, haalt haar punten, maar is wat timide. De omgang met vriendinnetjes gaat goed. Achteraf gezien gaf ze wel subtiele hints. De ene overblijfjuf die zo aardig is, waar ze vaak bij staat. Of het meisje van twee klassen lager waar ze vaak mee speelt. Het zijn heel subtiele opmerkingen waar ik mij over verbaasde, maar verder te weinig achter zocht.

 

Op zoek naar nieuwe school

Dan komt de dag dat ze fysiek letsel heeft opgelopen op school en school dit compleet onbehandeld laat. Ze kan hierdoor niet meer lopen en is een weekje thuis. Het valt me dat ze het fijn vindt om thuis te zijn. Normaal ging ze half ziek al naar school toe, omdat ze het zo leuk vindt. Nu kost het moeite om haar weer naar school te krijgen. Maar nog steeds geeft ze aan dat ze het leuk vindt.

 

Vanaf dat moment ga ik op zoek naar een andere school. Niet alleen voor haar, ook haar broertje wil niet meer naar school. Hij is wat minder subtiel. Het is iedere ochtend een gevecht om hem naar school te krijgen en op dag komt hij naar mij toe: ‘mama, ik wil mijzelf dood maken zodat ik niet meer naar school hoef,’. Enkele weken later probeert hij ook daadwerkelijk van een toren af te springen. 

 

Stroomversnelling

Na dit incident geven we bij school aan dat we op zoek gaan naar een andere school en dan komen ontwikkelingen in een stroomversnelling. Ineens is er ruimte voor mijn zoontje om ‘zichzelf’ te zijn. De ‘eisen’ waaraan hij hoort te voldoen als kleuter worden losgelaten en het doel is nu ‘dat hij het leuk heeft’. Hij gaat een dag minder naar school. Het werkt. Gelukkig. Hij wordt rustiger en gaat zonder te veel weerstand naar school.

 

Ook voor mijn dochter komen de ontwikkelingen in een stroomversnelling. Zij gaat, nu exact een jaar geleden, wennen op een andere school. Als ze van huis weggaat is het nog tegen haar zin. Ze wil in haar huidige klas blijven, bij haar vriendinnen. Toch moet ze van mij naar de andere school toe. Als ik haar na drie uurtjes ophaal, straalt ze en is ze vol energie. Ik besef me dat dit de eerste keer is in een jaar, misschien wel in twee jaar tijd dat ik haar heb zien stralen. Ik vraag haar hoe het was geweest. Haar woorden breken mijn hart:’ Mam, het is hier zo leuk. Hier spelen de kinderen in de pauze, er wordt bij ons wel 7 keer gevochten. En hier leren ze iets op school.’ 

 

Bergafwaarts

Vanaf dat moment gaat het bergafwaarts met haar. Ze moet nog 6 weken naar haar oude school. Maar ergens lijkt ze het niet meer te trekken. Ze wordt steeds stiller en verdrietiger. Twee weken voor de zomervakantie komt ze thuis met een verhaal waarin ze verteld dat twee meisjes haar buitensluiten en pesten. Ze hadden met haar afgesproken om te spelen, maar toen de school uitging bleek dat ze alleen met elkaar wilden spelen en lachten haar uit. Ik vertel haar dat ze nog twee weken naar school moet, maar als ze wilt best een dagje thuis kan blijven. 

 

De volgende dag geeft ze het op en wordt ziek. Flink ziek. Ze krijgt koorts en wil niet meer eten. Na een paar dagen is ze zo zwak dat ze haar ‘last’ niet meer kan dragen. De huilbuien beginnen en na een tijdje komen de woorden. Ze vind het naar op school. Ze wordt buitengesloten, er wordt te veel gevochten, ze wordt op subtiele wijze gepest. Naast de huilbuien ontwikkelt ze een angststoornis. Ze kan niets meer. Als ze de deur uitgaat, moet ze huilen. Aankleden is moeilijk. En ze kan niets, maar dan ook niets meer incasseren. Alles moet op haar manier, anders krijgt ze een drift- of huilaanval. 

Na een week moet ze mee naar het schoolplein voor ophalen van haar broertje. Het kan even niet anders. De dag erna is ze weer ziek. Ze heeft nieuwe klachten: een zware hoest en uitslag. Nadat ik haar heb gezegd dat ze voorlopig thuis blijft en niet meer naar school gaat, verdwijnen de klachten binnen een half uur. 

 

Psychische klachten

De psychische klachten blijven nog een tijd. De huilbuien, schreeuwbuien, angsten. Het is voor ons dodelijk vermoeiend. We lopen hele dagen op onze tenen en zijn alleen bezig om haar te troosten en te pleasen. Na een paar weken hebben we een gesprek. Ik vraag haar om haar verdriet een plekje te geven, maar dat wil ze niet. Ze is te veel gekwetst. Pas op het moment dat ik haar uitleg dat ze met haar huidige gedrag niet heel lang meer bij ons kan wonen, beseft ze de ernst van de situatie. Langzaam aan begint ze haar pijn los te laten. Ze durft na een tijdje weer door de straat van het vervelende meisje te fietsen. Ze begint weer goed om te gaan met haar angst. Haar huilbuien worden minder en ze reageert weer steeds vaker rustig op onze vragen.

 

Pas als ze in haar nieuwe klas is gewend, komen de verhalen. Over het subtiele pesten, over het buitensluiten, over de narigheid. Dat ze niets tegen de juf had durven zeggen, omdat dingen dan alleen maar erger werden. Steeds als haar iets aan de oude school herinnert reageert ze daar fysiek op. Ze wordt dan oververmoeid. Gelukkig wordt dit ook steeds beter.

 

Nu, een jaar later

Nu, precies een jaar later, is ze weer de vrolijke meid vol zelfvertrouwen die ze in de kleuterklas was. Ze babbelt honderd uit en heeft vriendinnen. Ze is fitter, gezelliger, drukker en heeft een andere, eigen, kledingstijl. 

 

Vaak heb ik mijzelf afgevraagd waar ik wat had gemist. Maar er waren geen actieve signalen. Ze gaf nog steeds aan dat school leuk was. Achteraf gezien waren er wel subtiele signalen dat het niet goed ging met haar, maar ze waren zo subtiel en het was onderdeel van een proces. Iedere maand ietsjes stiller, iedere maand ietsjes minder zichzelf zijn. Het ging zo langzaam dat het niet opviel. Ze veranderde van karakter, maar dat doen meer kinderen op die leeftijd. Zelf had ze ook geen idee hoe het was om in een veilige klas te zitten. Deze klas was de enige klas die ze had gehad, ze wist niet beter en accepteerde het. Totdat ze in een andere omgeving kwam. 

 

Ook mijn zoontje zit op een andere school. Hij vindt school nu half leuk. De weerstand is weg en hij komt meestal vrolijk uit school. Hij heeft nu aansluiting en kan meer zichzelf zijn. Zijn faalangst is sterk verminderd. Ook hem zien we groeien en meer in balans komen. We hopen dat hij snel zijn nare ervaringen achter zich kan laten en school gewoon leuk gaat vinden. 

 

Ik deel dit verhaal omdat de signalen van mijn dochter zo subtiel waren. Maar uiteindelijk heeft ze een flinke inzinking aan het buitensluiten overgehouden. Als ik naar haar had geluisterd, dan zat ze nu nog in die situatie, die waarschijnlijk alleen maar erger was geworden. Dit kan ieder kind overkomen. Pesten of ongezonde verhoudingen in de klas zijn niet altijd even zichtbaar. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square