February 8, 2019

November 7, 2018

Please reload

Recente berichten

Invloed van je naam op je leven

February 1, 2019

1/1
Please reload

Uitgelichte berichten

Wat als je dochter een jongen lijkt?

In iedere klas zit er wel één of meerderen. Meisjes die sterk in hun kracht staan. Ze zijn vrolijk, sportief, ondeugend, zoeken grenzen op en houden van grapjes. Ze hebben een ding gemeen: door de standaard stereotypering vindt hun omgeving hun ‘jongens’. De meisjes hebben daar zelf ook last. Hoewel op en top vrouwelijke eigenschappen laten zien, voelen zij zich soms ook ‘jongens’ of in ieder geval ‘anders’. Ze zijn best tevreden met hun lichaam, maar kunnen zich niet vinden in de stereotypering van ‘meisjes’ of ‘vrouwen’. Mijn dochter is net zo.

 

 

 

Cijfers heb ik niet, er is geen onderzoek naar gedaan. Maar ik zie deze meisjes in veel klassen en groepen. Net zoals voor mijn dochter, is voor deze meisjes de stereotypering, de kleding en het aangeboden spelmateriaal een probleem. Het bepaalt iedere dag hun leven. Hun energie en levensenergie straalt iedere dag van hun af, alleen twijfelen ze over hun identiteit. Er is iedere dag wel iemand die hen benoemd als ‘jongen’ of die aangeeft dat ze ‘jongensdingen’ leuk vinden. Het roept vragen op als ‘ben ik anders?’, ‘wil ik niet liever een jongen zijn?’ ‘hoe kijken anderen naar mij?’ Vragen die eigenlijk onnodig horen te zijn voor een kind.

 

Ik merk de stereotypering in gesprekken met de ouders, andere ouders en kinderen. De meisjes worden vaak omschreven als: ’Het is meer een jongetje’ ‘Zij doet nou eenmaal graag jongens dingen’ ‘Het is een Tomboy’. Maar waarom benoemen we haar kwaliteiten niet? Kwaliteiten zoals: ‘stoer’, ‘leiderschap’ ‘angsten overwinnen’ ‘grenzen opzoeken’ ‘uitdaging aangaan’ ‘extravert’. Natuurlijk is het even omdenken en soms is het gewoon makkelijk om mee te gaan in het standaard taalgebruik, hoe kwetsend en ondermijnend dat soms ook is. 

 

Door de meisjes te typeren als ‘jongen’, doen we namelijk te kort aan alle mooie eigenschappen die meisjes hebben. Sportiviteit, grenzen opzoeken en grenzen stellen, bomen klimmen (uitdagingen uitgaan en het uiterste in jezelf opzoeken), brutaal zijn, leiderschap tonen en op ontdekkingstocht gaan. Het zijn allemaal eigenschappen die van nature bij meisjes horen die in hun kracht staan. En bij jongens. Waarom vinden we deze eigenschappen dan alleen maar ‘jongensachtig?’

 

Andersom geldt dit natuurlijk ook voor jongens. Jongens zijn van nature ook zorgzaam, lief, geconcentreerd, in andere geïnteresseerd, creatief, in hun uiterlijk geïnteresseerd en gevoelig. Net zoals bij meisjes heeft de één het meer dan de ander. Waarom vinden we deze eigenschappen dan alleen maar ‘meisjesachtig?’

 

In gesprekken voelt het soms alsof ouders het woord ‘jongensgedrag’ gebruiken als een soort uitleg, misschien wel een verdediging. Maar waarom is dat eigenlijk nodig? Waarom accepteren we niet dat meisjes gewoon meisjes zijn, en dus ook stoer en op zoek naar grenzen en uitdagingen? Ook die kwaliteiten zijn gewoon ‘meisjes’gedrag. Er is niets ‘jongens’ aan. Er zijn veel meisjes die die kwaliteiten tonen, de een meer dan de ander. En andersom zijn er veel jongens die zorgzaam zijn, een echte jongens- en meisjeskwaliteit.   

 

Eigenlijk komen alle karaktereigenschappen bij zowel jongens als meisjes voor. Ieder krijgt de karaktereigenschappen mee die hij/zij nodig heeft om zijn/haar doel in het leven te bereiken. Dus zullen we kinderen voortaan gewoon kinderen laten zijn en spreken over ‘kindergedrag’ of de karaktereigenschappen benoemen? 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square