February 8, 2019

November 7, 2018

Please reload

Recente berichten

Invloed van je naam op je leven

February 1, 2019

1/1
Please reload

Uitgelichte berichten

Zelfvertrouwen of veiligheid?

Gisteren zijn we naar het zwembad geweest. Even heerlijk zwemmen was het idee. Maar zover kwamen we niet. Hoewel hij al op zwemles zit, moet mijn zoontje officieel nog met een zwemvestje of bandjes zwemmen. En, eerlijk is eerlijk, voor het diepe water ben ik het er helemaal mee eens. Dan weet ik zeker dat hij veilig in het water kan zwemmen. Maar het badje van 60 cm diep? Het badje met water tot iets boven z'n knieën? Het moest van de badmeester, maar mijn zoon was het er zeer duidelijk niet mee eens: hij voelde zich behandeld als 'een baby'. Hij voelde zich vernederd, buitengesloten en beperkt. Zijn zelfvertrouwen verminderde met de seconde. En hij heeft een punt: hij is bekwaam genoeg om zich te redden in ondiep water én er is direct toezicht van een ouder. Dus waarom moet hij dan in ondiep water zo duidelijk een 'merk' dragen van onkunde?

 

Veiligheid boven alles?

Ik snap de argumenten voor dit beleid ook wel. En eerlijk gezegd ben ik het er ook mee eens. Want, ook ondiep water is gevaarlijk. Je kunt afgeleid raken. Je weet maar nooit, etc. Het is preventie voor het ergste wat er kan gebeuren. Maar toch heeft dit incident mij wel aan het denken gezet. Waarom geven we kinderen niet wat meer vertrouwen? Heel vaak gaat het namelijk wel goed. Als hij in het ondiepe zonder bandjes had gekund, had hij veel meer kunnen oefenen met zwemmen, had hij zijn grenzen beter kunnen ontdekken en fysiek veel meer vrijheid gehad om te bewegen (Hij houdt van onder water zwemmen en dat gaat niet met bandjes). Hij had veel meer vertrouwen in zichzelf ontwikkeld en trots op zichzelf kunnen zijn. Is dat niet wat 'leven' en 'leren' is? Grenzen opzoeken en ontdekken wat je lichaam en geest allemaal kan?

 

Niet alleen het zwembad

Ik schrijf nu over dit incident in het zwembad, omdat zijn reactie zo heerlijk duidelijk was. Hij heeft een driftbui van twintig minuten gehad, nadat hij van de zwemmeester zijn zwemvest aanmoest. Maar we doen het steeds meer. Kinderen inperken omdat er eventueel een ongeluk zou kunnen gebeuren. In plaats van te beperken en te verbieden, kunnen we beter laten zien hoe het wel kan. 'Je mag in ondiep water zwemmen zonder zwemvestje, als je maar bij mama of papa blijft.' 'Je mag zo hoog klimmen als je maar wilt, als je je maar altijd met een hand vasthoudt'.

 

Ieder kind heeft andere talenten

Ieder kind heeft andere talenten en vaardigheden en daardoor andere grenzen. Ik ken een meisje van drie jaar die al perfect zwom, mijn zoon van bijna zeven redt het echt nog niet alleen in het diepe. Mijn dochter fietste toen ze acht was al zelfstandig naar school, haar vriendinnetje van tien kan dat echt nog niet. Waarom zouden we de ontwikkeling van de talenten zo tegenhouden uit angst voor ongelukken? Ouders weten vaak wel wat hun kind kan en de professionals, zoals de badmeester, ziet vaak ook wat een kind kan en niet kan. Zouden we niet beter op het oordeel van de professional vertrouwen, dan door algemene regels persoonlijke ontwikkeling uitsluiten?

 

Veilig is soms minder veilig

De vraag is ook hoe veilig 'veilig' is. Natuurlijk verdrinkt hij niet in het zwembad als hij een zwemvestje om heeft in water van 60 cm diep. Maar als hij over een jaar ineens in het diepe valt en zich dan herinnert dat hij als 'onbekwaam' werd bestempeld? Dat hij heeft 'geleerd' dat hij onkundig is in zwemmen? Zal hij dan alles op alles zetten om te gaan zwemmen, of geeft hij het maar gewoon op. Omdat hij heeft geleerd dat hij het toch niet kan. 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square